| تبليغات | X |
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر 1385ساعت 18:20 توسط میثم بهادری |
آه نميدونم چرا قلبم سنگين شده . اونقدر كه فكر ميكنم زمين نميتونه وزنشو تحمل كنه. - رازي بين تو و قلب منه كه منو اسيرت كرده رازي كه خيلي دوست دارم بدونم چيه؟ - زندگيم همش شده خيال با تو بودن و تو را داشتن . كي ميشه اين خيالو تو واقعيت ببينم؟ - و كي مياد اون روزي كه احساس تنهايي از وجود خسته من بار سفر ببنده.نميدوني تنهايي چقدر سخته. - دستام گرماي دستاي تو رو كم داره و قلبم عشق و محبت تو رو - و منتظرم تا بياي وبا حضورت اين كمبود ها رو جبران كني . آره منتظرت ميمونم. - ساحل قلبم به عشق امواج خروشان عشق تو احساس ساحل بودن رو داره - تو نذار اين ساحل احساس بودن رو و من احساس دوست داشتن رو از دست بدم - دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم دوستت دارم - اگه يه روز ديدي 100 نفر دوستت دارن بدون اوليش منم .اگه ديدي به نفر دوستت داره بدون اون يه نفر منم. - راحت بگم اگه ديدي هيچ كس دوستت نداره بدون من مردم. - من تو اين دنياي بزرگ ميون همه آرزوها يه آرزو دارم......تو.....
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر 1385ساعت 18:19 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر 1385ساعت 18:18 توسط میثم بهادری |
چشمان سياهم هنوز ويرانگر است
اينجا دلهاي ناآرام زياد پرسه مي زنند
و من مي دانم چگونه مي شود زهر آگين نگاه كرد
و چون نيش گزنده ي ماران رسوخ كرد
و چگونه از نوشيدن اين همه احساس سيراب شد
چشمهايم طعم شراب مي دهد....چشيده اي...مي داني ...
اين چشم ها خوب معجزه مي كند
خون گريه كردن ها بر آن گذشته...
چشمهايم ديگر معصومانه نيست...
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر 1385ساعت 18:12 توسط میثم بهادری |
در خم پس کوچه هاي زندگي آرزو گم کرده تنها مي روم در شيار روشن تاريک شب لنگ لنگان سوي فردا مي روم مي روم شايد که در دشت شفق بينم آن رنگين پر خورشيد را مي روم شايد به بام کهکشان بينم آن تک اختر اميد را بسته ام بار سفر از شهر خود مي روم آشفته تا شهر دگر گشته ام بيگانه با هر آشنا مي روم شايد شوم بيگانه تر
+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آذر 1385ساعت 18:8 توسط میثم بهادری |
مقصر نبودي عاشقي ياد گرفتني نيست هيچ مادري گريه را به كودكش ياد نمي دهد عاشق كه بودي دستِ كم تَشَري كه با نگاهت مي زدي دل آدم را پاره نمي كرد مهم نيست من كه براي معامله نيامده ام اصل مهم اين است كه هنوز تمام راه ها به تو ختم مي شوند وتو در جيب هايت تكه هايي از بهشت را پنهان كرده اي نوشتن فقط بهانه اي است كه با تو باشم اگر چه ين واژه هاي نخ نما قابل تو را ندارند... 
تقدیم به تو که بهترینی
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:57 توسط میثم بهادری |
چه کسي خواهد ديد مردنم را بي تو گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه کس مي گويد ان زمان که خبر مرگ مرا مي شنوي روي خندان تورو اي کاشکي ميديدم شانه بالا زدنت را ديده ... و تکان دادن دست که مهم نيست زياد و تکان دادن سر چه کسي باور کرد جنگل جان مرا اتش عشق تو خاکستر کرد مي تواني تو به من زندگاني بخشي يا بگيري از من انچه را مي بخشي چه کسي خواهد ديد مردنم را بي تو گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه کس مي گويد چه کسي باور کرد جنگل جان مرا اتش عشق تو خاکستر کرد يا بگيري از من .....انچه را مي بخشي ....
مي تواني......زندگاني بخشي .....
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:56 توسط میثم بهادری |
عزیزم بمون کنارم.... بی تو تموم کارم...
به عشقت اسیرم ... بی تو دارم میمیرم.... کنج این دل خسته ... دیگه بازگشت راهی نداره... از عشق چشمات شدم دیوونه.... میدونی که خدا میدونه.... عزیزم دستای گرمت چه مهربونه اما.. حالا دیگه دستات تو دستام نیست عزیزم بگو...بگو هنوز دوستم داریی... بگو...بگو غیر من کسی رو نداری.... اما ... اما گفتن تو دیگه خواب و خیاله... تو رفته ای از پیشمان در حياط زنداني در خارج از شهر كه با سيم خاردار حصار شده بود، زندانيان اجازه داشتند هر روز، چند ساعت براي هواخوري به حياط بروند، به آنها تأكيد شده بود به حصار نزديك نشوند؛ نزديكي به سيم خاردار، فرار تلقي مي شد. در يكي از روزها، يك زنداني، متوجه پروانه خوشرنگي در روي سيم خاردار مي شود و بدون اين كه به چيزي فكر كند، نزديكش مي رود تا نگاهش كند؛ نگهبان، امانش نمي دهد و با گلوله اي او را نقش بر زمين مي كند.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:55 توسط میثم بهادری |
بنام تک نوازندهی گیتار عشق بنام تک جدا کننده ی دل های عاشق بنام تک سوار ابرها بر اوج اسممون ها بنام تک کویر صحرای گرم عاشقی بنام تک ندای هستی دنیای من بنام تک کلید قفل های مستحیل بنام تک صدای اشفته بر دل ها ی سرد بنام تک کل عاشق در باغچه ی و یران من بنام تک نگاه شیفته ی ارام قلب عاشقم بنام تو ای تو اهنگ نت های گیتار من بیا ای عشق من ای عشق بی ریای من هستی و جان من توی ای مونس شبهای من ای هستی و ای جان من ای عشق بی ریای من نور چشمای من توی ستاره ی شبهای من جانم فدای چشم تو ای عشق بی ریای من شادی غم هایم تو ای لالایی شبهای من عشق به عاشق باید با صراحت . اعتماد و صداقت و وفا باشد و الا ادعایی بیش نیست . کاش ان ایینه ای بودم من که به هر صبح تو را میدیدم می کشیدم همه اندام تو را در اغوش سرو اندام تو را با ان همه پیچ ان همه تاب انگه از باغ تنت میچیدم گل صد بوسه ی ناب
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:54 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آذر 1385ساعت 19:49 توسط میثم بهادری |
کاش میدانستی این رو زها چقدر دلگیرم نمیدانم چه شده است چه ها بر سر رفته است فقط دلم میخواهد بنویسم دلم میخواهد شکوه کنم اشکهایم همچنان بر روی گونه ماسیده است نمیدانم چه بر سر این چشمها آمده است که هی مثل باران بهار رگبار سر میگیرد در این بیداد در هجومی از این همه وحشیگری زمان به تاراج رفته ام از این همه نقش های خیالی بو م های خالی همهمه سکوت دلتنگم ساز کوک ندارد غم از سینه میترواد و درد بر پیکرم میتازد روزها ورق میخورد ساعتها ثانیه ها را در دلواپسی خویش میکشد و من فقط سکوت ثانیه های شب را به شماره میگذرانم تیک تاک تیک تاک اما هیچگاه حرف تازه ای ندارد جز آخرین آرزو ها که بر لبان خسته جاریست اینجا نور ندارد آسمانش ستاره ندارد فقط دود و دود و دود و سیاهی است شک دارم اینجا جای من نیست نفسم گرفته چرا این پنجره هیچوقت نسیم ندارد ؟ باید بروم نمیدانم به کجا شاید سفری بی بازگشت تا بی پایانی یک آغاز افسوس!!
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:49 توسط میثم بهادری |
خيلي سخته که بغض داشته باشي ، اما نخواي کسي
بفهمه ... خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ... خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ... خيلي سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ... خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ، بعد بفهمي دوست نداره ...!
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:44 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:38 توسط میثم بهادری |
اگر تار بودم آهنگ دوستت دارم را برایت مینواختم اگر بهاربودم شکوفه ها رابرایت تقدیم میکردم اگر باران بودم آن قدر می باریدم تا غبار غم ها رااز دلت بزدایم ولی افسوس که نه تارم نه بهارم نه بارانم ولی هرچه هستم با تم اگر تار بودم آهنگ دوستت دارم را برایت مینواختم اگر بهاربودم شکوفه ها رابرایت تقدیم میکردم اگر باران بودم آن قدر می باریدم تا غبار غم ها رااز دلت بزدایم ولی افسوس که نه تارم نه بهارم اگر تار بودم آهنگ دوستت دارم را برایت مینواختم اگر بهاربودم شکوفه ها رابرایت تقدیم میکردم اگر باران بودم آن قدر می باریدم تا غبار غم ها رااز دلت بزدایم ولی افسوس که نه تارم نه بهارم نه بارانم ولی هروجود فریاد میزن
نه
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:37 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:35 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:30 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:26 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 19:19 توسط میثم بهادری |
به غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد
عجب از محبت من که در او اثر ندارد غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد ندارد دل من ز غصه خون شد دل تو خبرندارد نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...
چون دنيا يه روز تموم ميشه... نميخوام بگم که مثل گلی... چون گل هم يه روز پژمرده ميشه... نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستاره اس... چون شب هم بالاخره تموم ميشه...
نميخوام بگم که مثل اب پاک و زلالی...
چون اب که هميشه پاک نميمونه...
نميخوام بگم که دوستت دارم...
چون منکه اصلا دوستت ندارم...
بلکه من عاشقتم ...
چقدر سخته هر لحظه با تو بودن اما از تو دور بود
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 15:47 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 15:46 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه هجدهم آذر 1385ساعت 15:45 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 20:3 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 20:3 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 20:3 توسط میثم بهادری |
من از عشق تو بر عشق جهان می خندم هر که ارد سخن دل به زبان می خندم سوخت روزی دلم انگونه که خاکستر شد پیش از ان سوز،به سوز دگران می خندم خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است کارم از گریه گذشته است و به ان می خندم
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 19:41 توسط میثم بهادری |
تا ابد ترانه ي حزن را خواهم شنيد و نغمه اي جانسوز خواهم نواخت و شعري بي رنگ خواهم خواند و قلب سردم هيچگاه عاشق نخواهد شد و مي دانم تا ابد در حسرت سوسوي يك ستاره خواهم ماند و در درياي بي كسي ام غرق خواهم شد . . .
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 19:39 توسط میثم بهادری |
وقتی از تو دورم واژه ها برای بهانه گرفتن ازمن خود را گم میکنند. قلبم برای انتقام گرفتن از من به شدت می تپد. چشمانم برای آزاردادن من روزه سکوت می گیرد. دستانم برای ناتوان کردن من بی جان می شوند. وگامهایم برای همراهی دستانم می لرزند. می بینی....؟! وقتی تو نیستی خیلی تنهایم... همه تنهایم می گذارند حتی خودم.... تنها روحم است که بامن است.... چون او هم باتوست.... پس کاملا تنهایم.............................
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 19:38 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 19:38 توسط میثم بهادری |
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 19:37 توسط میثم بهادری |
کنار چشمه ای بودیم در خواب
تو با جامی ربودی ماه از آب
+ نوشته شده در شنبه یازدهم آذر 1385ساعت 15:39 توسط میثم بهادری |
آمار بازدیدکنندگان
افراد آنلاين:
تعداد بازديدها:
